امام حسین (ع) معلم آزادگی

0
2
امام حسین (ع) معلم آزادگی
امام حسین (ع) معلم آزادگی

پاراف امام حسین (ع) معلم آزادگی : در سومین روز ازماه شعبان، سومین امام و پیشوای مسلمانان دیده به جهان گشود و اهل مدینه را غرق در شادی و سرور ساخت. کودکی که سیمای روشن و پرنورش حکایت از آینده‌ای درخشان داشت و خانه ساده امام علی (ع) و حضرت فاطمه (س) را غرق در نور و سرور گرداند و دیده پیامبر اسلام (ص) به دیدارش روشن گردید.

آقایی و بزرگواری امام حسین (ع) زبانزد همه مردم بود. در سال‌هایی که در مدینه می‌زیست و نیز دوران پدر بزرگوارش، آنچه ازدست کریمش می‌جوشید، سخاوت و جود نسبت به نیازمندان بود. به روایت امام سجاد (ع)، امام حسین (ع) بار غذا و آذوقه به دوش می‌کشید و به خانه یتیمان، فقیران و نیازمندان می‌برد؛ از این رو بر شانه‌های آن حضرت، جای بندِ اَنبانِ غذا مانده بود.

شیوه کمک مالی

امام حسین (ع) پیوسته یار محرومان و ستم‌دیدگان بود و در کنار کمک‌های اقتصادی به مردم، سعی در آموزش معارف اصیل اسلامی و بارور کردن روحیه عزت و آزادمنشی افراد نیز داشت. وقتی شخصی به حضور امام رسید و درخواست کمک مالی کرد، امام حسین (ع) فرمود: «ای برادر، از کمک خواهی رو در رو بپرهیز و شخصیت خود را حفظ کن. اکنون درخواستت را در نامه‌ای بنویس که من به خواست خدا آنچه را موجب شادی توست، انجام خواهم داد». وقتی شخص تقاضای خود را مطرح ساخت، امام علاوه بر اینکه دوبرابر نیازش به وی داد، در جملاتی زیبا چنین فرمود: «با نصف این مبلغ، بدهی خود را بپرداز و با نصف دیگر آن، سرو سامانی به زندگی خود بده و حاجت خود را جز نزد سه نفر نگو: دیندار، جوانمرد و صاحب اصالت خانوادگی».

روزی امام حسین (ع) از کنار جمعی از فقیران و تهیدستان می‌گذشت. آنان که سفره خود را پهن کرده و تکه‌های نان خشک را در آن قرار داده بودند، از امام خواستند تا با آنان هم غذا شود. حضرت به درخواست آنان پاسخ مثبت داده و در کنار آنها نشست و با آنان هم غذا شد و این آیه را تلاوت فرمود: «خداوند مستکبران را دوست ندارد»، سپس فرمود: من دعوت شما را پذیرفتم، حال شما نیز به دعوت من پاسخ مثبت گویید. عرض کردند: آری ‌ای فرزند رسول خدا، چنین می‌کنیم. سپس همراه امام حسین (ع) به سوی منزل ایشان روانه شدند و به خانه ایشان رفتند. حضرت به اهل خانه فرمود: هر چه در منزل کنار گذاشته اید، برای ما بیاورید و از این ‌میهمانان عزیز پذیرایی کنید. و با این کار، عملا توجه به فقیران جامعه را به همگان گوشزد فرمودند.

زندگی در کنار پیامبر(ص)

از دوران کوتاه زندگی امام حسین (ع) با پیامبر گرامی اسلام (ص) خاطرات بسیاری آمده است که بیشتر آنها حکایت از آموزش ویژه و توجه و علاقه شدید پیامبر به ایشان و برادر بزرگ ترشان، امام حسن مجتبی (ع) دارد. آن دو بزرگوار همچنین روایات بسیاری از محضر مبارک پیامبر اکرم (ص) نقل کرده اند. روزی از امام حسین (ع) سوال شد که از رسول خدا چه شنیدی؟ فرمود: شنیدم که می‌فرمود: خداوند کارهای مهم و بزرگ را دوست می‌دارد و کارهای پست و حقیر را نمی‌پسندد. همچنین شنیدم که می‌فرمود: هر که خدا را اطاعت کند، خدا او را بالا می‌برد. هر که نیت خود را برای خدا خالص گرداند، خدا او را نیکو سازد و بیاراید. هرکه به آنچه نزد خداوند است اطمینان کند، خدا او را بی نیاز گرداند و هرکه بر خدا بزرگی و فخر بفروشد، خدا او را خوار سازد».

یکی از بهترین و کارآمدترین روش‌های پرورش و سازندگی، تربیت از راه نشان دادن الگوها و سرمشق‌های عملی است. اسلام به عنوان مکتبی انسان ساز و جامعه‌پرداز، این اصل را در برنامه‌های تربیتی و اخلاقی خود مطرح کرده و با ارائه الگوهای اصلی و حقیقی و پرهیز از الگوهای دروغین، روش تربیتی ویژه‌ای را به جامعه بشری نشان داده است. یکی از این الگوها، شخصیت برجسته اباعبدالله الحسین (ع) می‌باشد. ایشان الگوی رحمت، رافت، کرامت و بزرگواری است که باران وجودش، همگان را سیراب می‌سازد و شادابی، نشاط و حیات می‌آفریند؛ الگویی که شیوه زندگی‌اش، ترسیم کننده ارزش‌های اخلاقی و انسان پرور است.

یکی از صفات انسان‌های شایسته و کامل، راضی بودن به مقدّرات الهی و تسلیم در برابر آنهاست. امام حسین (ع) نمونه متعالی و کامل این ویژگی است و در رفتار و گفتارش، رضایت و تسلیم در برابر حق موج می‌زند. آن حضرت در دعای روز عرفه می‌فرماید: «خدایا، قضا و قَدَرت را بر من خیر و مبارک ساز تا آنچه برمن دیر می‌خواهی، زودتر دوست ندارم و آنچه زودتر می‌خواهی، دیرتر از آن زمان را مایل نباشم» و در جمله‌ای دیگر می‌فرماید: «رضایت و خشنودی خداوند، مورد رضایت ما اهل بیت است و بر بلای رسیده از جانب او، صبر می‌کنیم».

امام حسین (ع)، محور محبّت الهی

پیامبر گرامی اسلام (ص) که سخن جز وحی نمی‌گوید، درباره دو نوه بزرگوار خویش می‌فرمودند: «هر کس حسن و حسین (ع) را دوست بدارد، او را دوست دارم و هر که را من دوست داشته باشم، خداوند نیز او را دوست دارد و هر که مورد محبت خداوند قرار گیرد، وارد بهشت گردد».

هفت راه سعادت

امام حسین (ع) در نصیحتی به پیروان خود، دستورالعمل‌هایی بیان فرمودند که هر کدام از آنها، می‌تواند گره گشای بسیاری از مشکلات روحی و روانی ما باشد، در این نصایح چنین آمده است:

  • آنچه را طاقت نداری، با زحمت بر خود تحمیل نکن
  • آنچه را به دست نمی‌آوری، دنبال نکن
  • بر آنچه قدرت نداری، حساب باز نکن
  • جز به اندازه‌ای که به دست می‌آوری، نبخش
  • جز به اندازه‌ای که کار انجام داده‌ای، پاداش نخواه
  • جز به آنچه از طاعت خدا رسیدی، خوشحال نباش
  • غیر از آنچه خودت را سزاوار و اهل آن می‌دانی، مسئولیت قبول نکن

امام حسین (ع)، الگوی عملی آزادمردانی است که راه آزادگی پیمودند و جز به درگاه ربّ عظیم، سر تعظیم فرود نیاوردند. امام حسین (ع) به همگان آموخت که مرگِ با عزّت، از زندگی و حیات ذلت بار بهتر و گواراتر است. آوازه آزادگی و آزادمردی امام حسین (ع) و یارانش، شرق و غرب عالم را درنوردیده و در نوشته‌ها و گفته‌هایشان به چشم می‌خورد.آرمان.

یک دیدگاه بفرستید

دیدگاه خود را بنویسید
لطفا نام خود را وارد کنید