کدام استان مردم شاد تری دارد؟

پاراف کدام استان مردم شاد تری دارد؟ : از  شخصیت، عزت نفس، اعتقادات مذهبی، سرمایه اجتماعی – فعالیت های اوقات فراغت، ورزش هفتگی، نداشتن سابقه بیماری عصبی، خوش بینی به زندگی و بسیاری از موارد دیگر، به عنوان عوامل مؤثر در پدیده شادکامی افراد یاد کرده اند.

نتایج یک پژوهش بر روی ۲۷ هزار و ۸۸۳ ایرانی با میانگین سنی ۱۸ تا ۶۵ سال در کشور نشان داده که ۳۹.۳ درصد مردم از شادکامی سطح متوسطی برخوردارند. ۳۵.۴ درصد نیز شادکامی خود را کم توصیف کرده و در این میان، تنها ۳ درصد خود را در سطح «بسیار زیاد» شادکام می دانند.

یافته های پژوهش «شادکامی مردم ایران و عوامل موثر بر آن» از میان ۳۰ استان مورد بررسی، استان زنجان را با ۳/۶۹ درصد میانگین امتیاز شادکامی، شادترین استان کشور معرفی کرده است و از یزد با ۳/۱۲ درصد میانگین امتیاز شادکامی، به عنوان پایین ترین سطح شادکامی نام برده است.

همچنین استان های گلستان، بوشهر، هرمزگان و کردستان از میزان شادکامی بالاتری از خط میانگین برخوردار بوده اند.

مجردها، شادتر از متاهل ها. دانش آموزان و دانشجویان شادتر از خانه دارها و شاغلان. درآمد بالاتر، شادکامی بیشتر

یافته های به دست آمده از این تحقیق نشان داده که افراد مطلقه و متاهل از سطح شادکامی کمتری نسبت به افراد مجرد برخوردارند؛ به گونه ای که افراد مطلقه ۱.۷۰ و افراد متاهل ۱.۱۱ برابر نسبت به افراد مجرد، سطح شادکامی کمتری دارند.

یافته های پژوهش فوق همچنین از این حکایت می کند که افراد دارای سطح تحصیلات بیشتر نسبت به افراد کم سوادتر، شادترند و در سطوح تحصیلی پایین تر، کاهش شادکامی نمایان تر است.

همچنین افراد خانه دار، شاغل و بیکار نسبت به دانش آموزان و دانشجویان به ترتیب ۱.۳۹، ۱.۳۲ و ۱.۴۰ برابر سطح شادکامی کمتری دارند.

نتایج این تحقیق در ادامه این موضوع را مورد تاکید قرار داده که افراد در سطوح اقتصادی پایین تر در مقایسه با افراد در سطح اقتصادی «خوب/ بسیار خوب» به صورت معناداری، سطح شادکامی کمتری دارند. به گونه ای که افراد در سطوح اقتصادی ارزیابی شده در دسته بندی «نه خوب/ نه بد»، «بد» و «بسیار بد» به ترتیب احتمال ۱.۷۵، ۲.۱۴ و ۲.۳۳ برابر نسبت به افراد دارای وضعیت اقتصادی بسیار خوب، وضع شادکامی خود را نامناسب تر گزارش کرده اند.

بر اساس نتایج حاصله از این پژوهش که توسط دکتر علی منتظری، عضو هیات علمی جهاد دانشگاهی و همکاران انجام شده، افرادی که از سطوح «پایین تر» سلامت برخوردار بوده اند، در مقایسه با افراد دارای سطح سلامت «بسیار خوب» به صورت معناداری شادکامی خود را کمتر ارزیابی کرده اند. به گونه ای که افراد در سطوح «خوب»، «نه خوب/ نه بد»، «بد» و «بسیار بد» به ترتیب ۲.۲۸، ۵.۱۸، ۷.۸۴و ۷.۸۲ برابر نسبت به افراد دارای سطح «بسیار خوب»، وضعیت شادکامی خود را نامناسب تر گزارش کرده اند.* ایسنا.