وقتی کارکنان بانک‌ها به جز وقت کشی کاری انجام نمی دهند!

پاراف وقتی کارکنان بانک‌ها به جز وقت کشی کاری انجام نمی دهند! : یک ساختمان از سال ها پیش، هیچ فردی به نام مشتری از روی فرش ایرانی گسترده شده در ورودی ساختمان عبور نمی کند، و هیچ پولی بر روی میزهای پراکنده در داخل ساختمان رد و بدل نمی شود.

پایگاه خبری دی ولت آلمان درباره اوضاع و احوال بانک‌های ایرانی حاضر در این کشور نوشته : بانک های ایرانی در آلمان اجازه کسب و کار ندارند. با این حال، کارمندان هر روز بر سر کار خود حاضر می شوند. مهم ترین هدف، حفظ مجوز بانکی است.

اینجا اتاق های یک شعبه بانکی ایران هستند. بانکی که گرچه مجاز به انجام هیچ گونه خدمات و عملیاتی نیست، با این حال همچنان باز است و کارمندان آن بی واهمه به پایداری خود ادامه می‌دهند. در هامبورگ سه بانک نیمه تعطیل و در فرانکفورت یک بانک مشابه دیگر وجود دارند.
فقط وقت‌کشی!

همه این بانک ها تحت تاثیر تحریم هایی قرار دارند که اتحادیه اروپا با هدف بازداشتن ایران از ساخت بمب،اعمال کرده است. کسانی که در اینجا شاغل هستند، کاری برای انجام دادن ندارند، اما ماموریت و مسئولیتی به عهده دارند که عبارتست از آماده بودن برای لحظه‌ای که تحریم ها برداشته شوند. چنین روزی هرگز تا این اندازه نزدیک به نظر نمی‌‌رسید. طی هفته گذشته، مذاکرات بر سر جزئیات توافق در وین جریان داشت.

هر انتقال مالی، نیاز به یک مجوز از بانک مرکزی آلمان!

وضعیت شگفت آوری است. دارایی های بانک ها مسدود شده، دیگر وام داده نمی شود و برای هر انتقال مالی دریافت مجوزی لازم است. یکی از کارکنان این بانک ها گفت: “اگر ما بخواهیم حقوق و دستمزد کارکنان خود یا صورتحساب تعمیر و نگهداری آسانسور را پرداخت کنیم، باید مجوزی از بانک مرکزی آلمان درخواست کنیم.” انتقال پول از فرد الف به فرد ب، یکی از عادی ترین و راحت ترین خدمات بانکداری، نه تنها برای آنها ممنوع است؛ بلکه از نظر فنی نیز ناممکن می باشد.

دسترسی سازمان های ایرانی به شبکه جهانی معاملاتی سوئیفت که بانک ها را به یکدیگر متصل می کند، مسدود می باشد. کارمند بانک در ادامه توضیح داد: ما باید هر بار فکسی به بانک مرکزی آلمان بفرستیم تا پول را از حساب ما به حساب دیگری ارسال کنند.

همه چیز زیر سر تحریم!

هشت سال پیش، محدودیت های تجاری علیه بانک ها آغاز شد. این سازمان های کم و بیش دولتی طی چندین دهه گذشته از لحاظ انجام معاملات بین اروپا و ایران مهم بوده‌اند. در سال 2007 تحریم ها برای اولین بار علیه بانک سپه، یک نهاد نظامی، اعمال شد. در سال 2008 بزرگترین مرکز پولی دولت، بانک ملی هدف قرار گرفت. در سال 2010، بانک صادرات و در سال 2011، بانک تجارت اروپا و ایران (EIH) به این سرنوشت دچار شدند. این بانک شعبه ای از بانک های تهران نیست، بلکه موسسه ای است که در آغاز سال های 70 میلادی توسط شماری از بازرگانان ایرانی در هامبورگ تاسیس شد.

تحریم ها، با هدف تضعیف اقتصادی ایران، انجام گرفته است. به خصوص که بسیاری از بانک های آلمانی از هر گونه کسب و کار با ایران، به ویژه به پیشنهاد آمریکا، سر باز می زنند. به علت نبود کسب و کار جدید، بانک‌ها تا سرحد امکان کوچک شده‌اند. از چند هزار نفر مشتری، تنها چند صد نفر باقی مانده‌اند و بیشتر حساب ها غیرفعال هستند. حجم وام های کلان که میلیاردی پرداخت می شدند اکنون به شدت کاهش یافته و به رقم میلیونی رسیده است.

ماندن برای حفظ مجوز!

امروزه تنها حدود یک چهارم از افرادی که قبلا استخدام شده بودند، هنوز مشغول کار هستند. اما بستن این موسسات و از کار برکنار کردن نیروی کار هرگز مورد بحث نبوده است. در پرسش از چندین موسسه این چنین گفته شده: “ما باید بانک ها را زنده و فعال نگه داریم تا مجوز خود را از دست ندهیم.” اخذ مجوز بسیار گران بوده و درخواست مجدد آنها ماه ها طول می کشد.

بنابراین، برای حفظ مجوز باید حداقل چند ساعت در روز فعالیت داشت. یکی از کارمندان می گوید، کسانی که در بخش خارجی به اصطلاح کارهای مربوط به اعتبار اسنادی را انجام می دهند، یعنی تضمینی برای اینکه صادرکنندگان آلمانی پول خود را و وارد کنندگان ایرانی محصولات خود را دریافت کنند، هم اکنون برای سرپرستان گزارش می نویسند.

اوضاع عادی می شود؟

این که چه زمانی روزهای کاری دوباره طولانی خواهند شد، بستگی به نتیجه مذاکرات در سطح سیاسی دارد. پرسش های مطرح شده بسیار هیجان انگیز هستند: آیا تحریم ها به یکباره برداشته خواهند شد یا به طور تدریجی؟ با چه سرعتی عملیات بانکی دوباره از سر گرفته خواهند شد؟ توکاس، مدیر اتاق بازرگانی ایران و آلمان گفت: “به واقع، حدود سه تا شش ماه طول خواهد کشید تا همه چیز دوباره از سر گرفته شود.”

اتصال به شبکه معاملاتی سوئیفت، مشکلی نسبتا کوچک است. یکی از نماینده های بانک گفت: “این امر در عرض یک هفته انجام خواهد شد.” پیدا کردن بانک های شریک در آلمان و اروپا که حاضر به همکاری مجدد با نهادهای ایرانی خواهند بود، دشوارتر می باشد. توکاس می گوید: “پس از پایان تحریم ها، کمتر می توان یک بانک بزرگ اروپایی را یافت که فورا ابراز خوشحالی کند.” بسیاری هنوز خوب به خاطر دارند که طی سال های اخیر چه فشار سیاسی بزرگی بر روی آنها به خاطر همکاری با ایران اعمال شد.

امتیاز شما به مطلب

دوست داشتم: 0
دوست نداشتم: 0
میانگین امتیازات: 0

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *