چگونه از خطرات زبان و دروغ و شایعه  ‌پراکنی در امان بمانیم؟

چگونه از خطرات زبان و دروغ و شایعه  ‌پراکنی در امان بمانیم؟

پاراف چگونه از خطرات زبان و دروغ و شایعه  ‌پراکنی در امان بمانیم؟ :برای محافظت از خطرات زبان به موارد زیر توجه کنید:

۱- توجه کامل داشتن به خطرات زبان:انسان هر روز باید به خود سفارش کند که ای انسان مراقب زبان خود باش، زیرا این عضو بسیار حساس و سرنوشت‌ساز است. هم می‌تواند تو را به اوج قله سعادت و خوشبختی برساند، به گونه ای که در دنیا و آخرت از آثار بسیار ارزشمند آن بهره مند شوی و سرنوشتی زیبا و نورانی را برای خود رقم بزنی و هم می‌تواند تو را از قله رفیع انسانیت و خوشبختی به زیرکشیده و در ردیف پست ترین موجودات عالم قرار داده و سیاه ترین سرنوشت را در زندگی برای تو به بار آورد.

۲- سکوت نمودن:انسان هر قدر کمتر حرف بزند، کمتر در زندگی دچار خطا و لغزش می‌شود، تمرین سکوت به انسان این قدرت را می‌دهد که بتواند اختیار زبانش را داشته باشد به گونه ای که سخنی به ناحق و ناشایست نگوید. لقمان در یکی از سفارش‌های خویش به فرزندش می‌فرماید: (یا بُنَیَ اِن کُنتَ زَعَمتَ اَنَ الکلامَ مِن فضهٍ فان السکوتَ مِن ذَهَبٍ) ای فرزندم اگر گمان می‌کنی که سخن گفتن نقره است، همانا سکوت طلا است.و نیز حضرت داود به فرزندش حضرت سلیمان در یکی از سفارشات خویش می‌فرماید: فرزندم بر تو باد سکوت طولانی، زیرا پشیمانی بر طولانی شدن سکوت، بهتر است از اینکه بارها از زیادی سخن پشیمان شوی بیان نورانی حضرت داود و لقمان، حاکی از نقش فوق العاده مهم سکوت در حفظ سعادت و نجات ابدی انسان دارد.در پایان این بخش تذکر این نکته ضروری است که مراد از سکوت این نیست که انسان برای همیشه مهر خاموشی بر دهان بزند و سخن نگوید زیرا بسیاری از مسائل مهم زندگی اعم از مادی و معنوی، فردی و اجتماعی، عبادی و غیر عبادی از طریق سخن گفتن انجام می‌شود، بلکه منظور از سکوت کردن آن است که انسان در سخن گفتن به حد ضرورت و لزوم اکتفا نماید و از سخنان بیهوده و بی‌ارزش پرهیز کند.امیرالمومنین(ع) در این باره می‌فرماید: سخن گفتن مانند دارو است که اندکش مفید و زیادش کشنده است.

۳- فکر و اندیشه قبل از سخن گفتن:برای اینکه انسان از خطرات مهلک زبان در امان بماند، ابتدا باید در مورد سخنی که می‌خواهد بگوید فکر نماید که آیا سخن سودمندی هست یا خیر؟ خدا راضی هست یا خیر؟ و بعد از اینکه اطمینان خاطر به سلامت آن پیدا نمود، آن را به زبان آورد. امام حسن عسکری(ع) در این باره می‌فرماید: عقل انسان احمق در دهان اوست و دهان انسان دانا و حکیم در عقل اوست. (یعنی انسان احمق قبل از اینکه فکر کند، سخن می‌گوید برعکس انسان دانا که قبل از سخن گفتن تفکر می‌کند).در پایان دست نیاز به سوی درگاه الهی بلند کرده و از آن قدرت بی همتا در جهت حفظ و کنترل زبان کمک و یاری می‌جوییم.

دروغ و شایعه  ‌پراکنی

در آموزه‌های دینی همچنان که دروغ گفتن حرام است گوش دادن به دروغ و شایعه و تهمت هم حرام است، چه بسا سخنان دروغ در انسان اثر بگذارد و نسبت به اشخاص یا حوادث و موضوعات مختلف، دیدگاه منفی یا دشمنی پیدا کند. یکی از آسیب‌های اجتماعی امروز در اکثر جوامع دروغ و شایعه‌پراکنی است. دروغ گفتن، دروغ نوشتن، و دروغ‌ها را پخش کردن و شایعه پراکنی از زشت‌ترین کارهاست. گاهی کسی به عمد دروغ می‌بافد و شایعه می‌سازد که گناهش بیشتر است.

در روایات، دروغگویی را برخاسته از حقارت نفس و فرومایگی معرفی کرده‌اند و دروغگو را پست و خوار دانسته‌اند. دروغ گفتن نوعی خیانت به فرد و جامعه است و اطمینان عمومی را خدشه‌دار می‌کند. دروغ از انسان شخصیتی کاذب و وارونه می‌سازد و اعتبار انسان را از بین می‌برد و اعتماد عمومی را سست می‌کند. فرد دروغگو شخصیت ثابتی ندارد چون دروغ کار آسانی است و مایه زیادی نمی‌خواهد.

متاسفانه بعضی از مردم به گمان آنکه زودتر به مقصد برسند به آن متوسل می‌شوند و بدین منظور آسمان و ریسمان را به هم می‌بافند و چه بسا در یک روز ده‌ها دروغ می‌گویند. نقطه اوج فاجعه آنجاست که اینگونه افراد نسبت به بازتاب‌های منفی و عواقب شوم آن در زندگی فردی و اجتماعی نمی‌اندیشند و دروغ را به حساب زرنگی و زیرکی می‌گذارند و راستگویان را افرادی بی‌سیاست و نالایق می‌پندارند، ولی از این نکته غافلند که دروغ‌پردازی بر خلاف فطرت پاک و شخصیت والای انسان است و نمی‌دانند که دروغ و شایعه پراکنی در واقع شعبه‌ای از نفاق و دورویی است و به تعبیر رسول اکرم (ص): دروغ دری از درهای نفاق است. گاهی کسی دروغ و شایعه‌ای را باور می‌کند و به نقل و اشاعه آن می‌پردازد که نتیجه اش همانند دروغگویی است و تشویق اذهان و گمراهی مردم را در پی دارد. بر اساس قرآن و روایات دروغگویی منافی با ایمان است و مومن هرگز دروغ نمی‌گوید.

قرآن افترا بستن به دروغ را صفت آنان می‌داند که به آیات الهی عقیده ندارند. پیامبر خدا (ص) هم فرموده است: مومن ممکن است ترسو یا بخیل باشد ولی دروغگو هرگز. شایعه دروغی است که به شکل یک خبر راست، پخش می‌شود، برای همین نباید هر شنیده را نقل کرد، چه بسا بی‌اساس باشد و انسان عملا به نشر دروغ پرداخته باشد.

توصیه دین است که انسان هر خبر را به محض شنیدن نپذیرد، بلکه درباره آن تحقیق کند. سخن حضرت رسول خدا (ص) است که در دروغگویی شخص همین بس که هر چه را شنید نقل کند. کسی که در امور جزئی از دروغ پرهیز نکند در موارد بزرگ هم دروغ می‌گوید. برخی دروغ را وسیله‌ای برای رسیدن به خواسته‌هایشان قرار می‌دهند. دروغ موجب کاهش رزق و گسترش فقر می‌شود.آرمان.