تنبل کیست و چگونه تنبلی را کنار بگذاریم؟

تنبل کیست و چگونه تنبلی را کنار بگذاریم؟

پاراف تنبل کیست و چگونه تنبلی را کنار بگذاریم؟ : تنبلی از آن مشکلاتی است که همه ما با آن دست به گریبان هستیم و عده ای از ما می‌توانیم بر آن غلبه کنیم. برای همه ما پیش آمده که کارهایمان را از امروز به فردا می‌اندازیم. دلایل زیادی هم می‌توانیم برای این تصمیم بیاوریم؛ از سردرد گرفته تا مشغله‌های روزانه؛ اما این دلایل فقط به یک نقطه ختم می‌شوند؛ تنبلی!

بر اساس فرهنگ دینی، ما حق نداریم حتی لحظه ای از اوقات عمر خود را به بطالت بگذرانیم. ما در برابر لحظه لحظه عمر خود باید پاسخگو باشیم. در روایات آمده است که ما درباره چگونگی گذران عمرمان و چگونگی سپری کردن جوانی مان، باید پاسخگو باشیم. پیامبر اکرم (ص) می فرماید:«در قیامت هیچ کس قدم از قدم برنمی دارد؛ مگر این که باید به چهار پرسش پاسخ دهد؛ از جوانی‌اش که در چه راهی صرفش کرده، از عمرش که در چه چیزی سپری اش نموده، از مالش که از کجا جمع و در چه راهی مصرف کرده است و از محبت ما اهل بیت علیهم‌السلام».به همین دلیل است که ائمه علیهم‌السلام نسبت به استفاده از فرصت‌ها، سفارش‌های فراوانی کرده اند و همواره هشدار داده‌اند که مواظب فرصت‌ها و زمان‌هایی که در اختیارتان است، باشید و این موضوع را یکی از شاخصه‌های دین‌داری و ایمان دانسته شده اند. امام علی (ع)، یکی از ویژگی‌های مؤمن را چنین بر می شمارد: [مؤمن] از همه اوقات خود استفاده می برد و هیچ زمانی را به بطالت نمی‌گذراند.

خصوصیات افراد تنبل

این افراد از تأخیری که در کارشان داده اند، ناراحت و پشیمان هستند. تنبلی این افراد، با احساس ناخوشایندی همراه است و همچنین احساس پوچی و بی ارزشی می‌کنند. در بیشتر گزارش‌ها به این نکته اشاره شده که افراد یاد شده از نداشتن اعتماد به نفس، شکایت دارند. افراد تنبل در کارشان احساس مسئولیت نمی کنند و به تدریج دوستانشان را از دست می‌دهند. احساس مسئولیت نکردن، باعث می‌شود که افراد تنبل به نصایح دوستان، استادان و کسانی که می‌خواهند در این باره به آنان کمک کنند، گوش ندهند و در نتیجه، آنها را از دست می‌دهندبه طور کلی، به تأخیر انداختن کارها از دو ناراحتی زیر سرچشمه می‌گیرد:

  • احساس خودکم بینی: به طور نسبی هر کس در مواقعی احساس خودکم بینی می‌کند؛ یعنی شخصیت خود را در جایگاهی پایین تر از آنچه هست، می بیند و از این نظر، دچار ناراحتی می‌شود یا اعتماد به نفس خود را از دست می‌دهد و احساس بی‌ارزشی می‌کند. گاهی شما به دلایل مختلف، موفق نمی‌شوید که کارتان را به موقع انجام دهید و در نتیجه، احساس شرمندگی می‌کنید. گاهی به خودتان می گویید: من آدم بدی هستم؛ چون کارم را به موقع انجام نداده ام. بنابراین، کسی که در ارزش وجود خود شک می‌کند، طبیعی است که آمادگی انجام کار خوب را ندارد.
  • پایین بودن سطح تحمل: یکی از علل سرخوردگی یا پایین بودن سطح تحمل، افراط است. اگر شما به ایده آل می اندیشید، یعنی می‌خواهید هر کاری را به بهترین شکل انجام دهید؛ ولی نمی‌توانید و طبعا ناراضی می شوید. نارضایتی، عاملی است که شما را از فعالیت بعدی بازمی دارد و دیگر حاضر نخواهید بود آن کار را ادامه دهید و این وضع در شما ابتدا به صورت بهانه جویی و سرانجام عادت، ظهور خواهد کرد. شما باید بدانید که مقصود از کار، انجام آن به نحو احسن نیست؛ زیرا هر کار خوب و ظاهرا بی ایراد نیز خالی از نقص نخواهد بود؛ پس سختگیر نباشید و به خود اعتماد داشته باشید.

راه‌های جلوگیری از تنبلی

  • به خود پاداش بدهید: بزرگ ترین نیروی انگیزه بخش در جهان، شور و هیجان و رضایت از کاری است که انجام می‌دهید. اگر احساس کنید که پاداش تلاش خود را می‌گیرید، انگیزه ای برای کار بیشتر به دست می آورید؛ اما اگر کاری که می‌کنید، هرگز به قدر کافی خوب نباشد، زندگی، فعالیتی کسل کننده و بی نشاط می‌شود. اشخاص موفق و مقید، اغلب به دلیل کاری که می‌کنند، به خود امتیاز می‌دهند و احساس هیجان دارند.
  • مثبت فکر کنید: وقتی به کار انجام نشده تان فکر می‌کنید، ناراحت می شوید و ترجیح می‌دهید کار دیگری بکنید. علتش این است که به خود پیام‌های منفی می‌دهید و بر اثر آن، خود را گناهکار و شکست خورده می بینید. شما می‌توانید راه مقابله با این افکار منفی را بیاموزید؛ تا تحت تأثیر آنها قرار نگیرید. این افکار را یادداشت کنید.علت طفره روی شما از کار، این است که درباره آن به طور غیرمنطقی و غیرواقع بینانه فکر می‌کنید. وقتی از کاری پرهیز می‌کنید، همیشه درباره چیزی خود را فریب می‌دهید.
  • شجاع باشید: یک عمل شجاعانه، می‌تواند همه ترس‌های شما را از میان ببرد. دیگر به خود نگویید که عملکردتان باید خوب باشد و به خاطر داشته باشید که نفس عمل کردن، بسیار مهم تر است.

اگر افراد، گذر زمان و فرصت‌های پیش آمده را درک نکنند و به ارزش بی بدیل وقت توجه نکنند، به راحتی آن را از دست می‌دهند؛ به طور مثال، کسب علم و دانش و بالا رفتن از نردبان ترقی، همیشه برای انسان میسر نمی‌شود. پس اگر شخصی فرصت آن را پیدا کند؛ ولی به اهمیت و ارزش واقعی آن آگاه نباشد، ممکن است آن را با تنبلی و بی حالی، از دست بدهد و زمانی حسرت آن را بخورد که هیچ سودی نداشته باشد. فهم و درک ارزش وقت و فرصت‌های به دست آمده، افراد را از تنبلی و اهمال کاری، باز می دارد.

بسیاری از موارد تنبلی و اهمال کاری، به خاطر نداشتن انگیزه کافی است و همین مساله باعث بی حالی و تنبلی شخص در انجام کارها و وظایفش می‌شود. اگر انگیزه کافی در ما وجود نداشته باشد، در انجام وظایف واجب نیز سستی می‌کنیم. بنابراین، بر ما لازم است با توجه به نتایج و ثمراتی که ازانجام کارهایمان به دست می آوریم، در خودمان انگیزه ایجاد کنیم.

اولویت‌بندی کارها

اشخاص برای خودشان وظایف گوناگونی را در نظر می‌گیرند. هر کس باید بتواند کارهای با اهمیت تر را با اولویت اول، انجام دهد. این تقسیم بندی، شما را مقید خواهد کرد تا به کاری که فوریت بیشتری دارد، بیندیشید و در این مورد اگر به طور جدی در انجام آن تسریع نکنید، اهمال کاری شما در سایر امور نیز تأثیر خواهد گذاشت.

اقدام به کار در حد توان

گاهی انسان به کاری مبادرت می‌کند که از حد توان و طاقت او فراتر است. در این جا شخص با انتخاب غلط، زمینه اهمال کاری خود را فراهم ساخته است. بنابراین، هرکس ابتدا باید توان خویش را در انجام کارها برآورد کند و بعد کاری مناسب با توانش بپذیرد.آرمان.