پرستاران در پی برقراری عدالت

پرستاران در پی برقراری عدالت

پاراف پرستاران در پی برقراری عدالت : این روزها جامعه پرستاری کشور دم از عدالت می‌زند. یعنی اگر مطالبات پرستاری را در یک کلمه تعریف کنیم باید بگوییم جامعه پرستاری دنبال برقراری عدالت است که البته عده‌ای مفهوم برقراری عدالت را به گونه‌ای تعریف می‌کنند که گویی پرستاران فقط به دنبال افزایش حقوق و دستمزدشان هستند در حالی که این‌گونه نیست.

سلامت مردم موضوعی بسیار با اهمیت برای دولت‌ها است و حتی ماده 29 و 43 قانون اساسی به این نکته که تأمین سلامت جزو وظایف دولت‌ها است، تأکید کرده است. به عبارتی دولت‌ها باید حداقل سلامت را برای مردم تأمین کنند. به اعتقاد من پرستاران در شرایطی که تعداد نیروی پرستاری و روش و حجم کار‌شان بیش از پیش شده است اما با این حال بیشترین خدمات را به مردم ارائه می‌دهند بنابراین اگر بخواهیم حرفه پرستاری را که هم از نظر ماهیت حرفه‌ای سخت و دشوار است و هم با بیماران بد حال سرو کار دارند بررسی کنیم مقداری بحث متفاوت خواهد بود.

در طرح تحول نظام سلامت حتی دیدگاه یک پرستار را لحاظ نکردند. مثلاً درباره مسائل خاص پرستاری از جمله تربیت نیروی کمک پرستاری و بهیاری با وجود آنکه جامعه پرستاری کشور 250 نماینده در سازمان نظام پرستاری کشور دارد اما نظر سازمان نظام پرستاری گرفته نشد. پیشنهاد سازمان نظام پرستاری این است که مردم بتوانند از نعمت سلامت برخوردار شوند و تیم بهداشت و درمان انسجام داشته باشد و هر کسی در جایگاه خودش دیده شود و محوریت تصمیم‌گیری با ذینفعان باشد. امیدواریم یک تفکر و نگرش تیمی در وزارت بهداشت با محوریت مردم و بیماران حاکم شود.

نخستین مسأله در رابطه با مطالبات پرستاران جذابیت‌های شغلی این حرفه است. در واقع شرایط باید به گونه‌ای فراهم شود که هم بتواند جوانان را جذب این شغل کند و هم اینکه پرستاران مجبور نباشند تحصیلاتشان را در دوران دانشجویی نیمه تمام رها کنند. ضمن آنکه بعد از فارغ‌التحصیل شدن در حوزه تخصصی‌شان مشغول شوند. این جذابیت‌ها ماندگاری پرستاران شاغل را افزایش می‌دهد. با وجود این در حال حاضر شرایط برعکس است و مسائلی وجود دارد که متوجه جامعه پرستاری است یعنی پرستاران شاغل یا شغل را ترک می‌کنند و خانه نشین می‌شوند یا به خارج از کشور مهاجرت می‌کنند یا در حرفه‌هایی مانند تجهیزات پزشکی و دفاتر بیمه‌ای مشغول می‌شوند.

در مجموع پرستاران در این حرفه در معرض بیماری‌های مختلف و مهلک از جمله هپاتیت و ایدز قرار دارند، مرگ پرستار نیشابوری در اثر ابتلا به بیماری آنفلوانزا نگرانی پرستاران را تأیید می‌کند. بنابراین پرستار همه این مسائل را کف ترازو می‌گذارد تا ببیند آمدن به این حرفه به صلاح است یا خیر. اگر دولت می‌خواهد به اهدافی که برای پرستاران پیش‌بینی کرده است، دست یابد باید پرستاران به‌صورت خاص و ویژه دیده شوند. افزایش جذابیت باید در درجه اول مورد توجه ویژه قرار بگیرد. حقوق و دستمزد تنها یک بخش جذابیت شغلی است در حالی که مطالبات پرستاران بحث حقوق و مزایا نیست.

در بسیاری از مواقع آنها از طرف مسئولان مورد تکریم و احترام قرار نمی‌گیرند. مسأله بعدی این است که در مسائل و موضوعاتی که مربوط به پرستاران است آنها تصمیم گیرنده نیستند در حالی که علل موفقیت کشور‌های پیشرفته خرد جمعی و کار تیمی است. یعنی از زمانی که مریض وارد بیمارستان می‌شود تمام سیستم و اجزای مختلف با هم هماهنگ می‌شوند و خروجی مناسبی از کار تیمی حاصل می‌شود. به عنوان مثال اگر جراح بهترین عمل جراحی را هم انجام دهد اما پرستار مراقبت‌های پس از جراحی را انجام ندهد، خروجی کار مناسب نخواهد بود. نبود انسجام و کار تیمی در نظام سلامت بویژه خدمات درمانی موجب می‌شود نهایتاً هدفی که جزو وظایف حاکمیتی است، تأمین نشود و حاصل آن صدمه و آسیب به مردم است. به نظر می‌رسد امروزه در نظام خدمات درمانی اعتقادی به کار تیمی وجود ندارد و هر گروهی کار خودش را انجام می‌دهد یعنی پزشک بعد از عمل جراحی، بیمار را دست رزیدنت می‌سپارد غافل از اینکه اگر مراقبت مناسب صورت نگیرد فرد به دلایل مختلف دچار مشکل می‌شود.ایران.