راه و رسم ایرانیان در کار و شغل؟

راه و رسم ایرانیان در کار و شغل؟

پاراف راه و رسم ایرانیان در کار و شغل؟ : بر اساس اعلام مرکز آمار: ایرانیان بالای ١۵‌سال در یک شبانه‌روز به‌طور متوسط بیشترین زمان خود را به فعالیت‌های نگهداری و مراقبت شخصی با ١٣ ساعت و ١٢دقیقه، فعالیت خانه‌داری با ٣ ساعت و ١٨ دقیقه، کار و فعالیت‌های شغلی با ٢ ساعت و ۵۵ دقیقه و استفاده از رسانه‌های جمعی با ٢ ساعت و ٣ دقیقه، اختصاص داده‌اند.

اختصاص یافتن تنها دو ساعت و ۵۵ دقیقه کار در روز توسط ایرانیان، شاید چندان عجیب و دور از ذهن نباشد. چون همه ایرانیان هر روز در اداره، محل تحصیلی و آموزشی و تمام فضاهایی که با اشتغال گره خورده‌اند با این پدیده مواجه‌اند. اما چرا ایرانی‌ها تا این حد کم‌کاراند؟ مشکل از کجا ریشه می‌گیرد؟ از بی‌علاقگی ما به کار یا سیستم ضعیف اشتغال کشور؟

همه سیستم اشتغال ما از مدیران تا کارمندان، بدون منطق بر سر کار قرار دارند. مشکل دیگری که در نظام کاری ما وجود دارد، این است که مدیران ما نیز براساس عقل و منطق بر سر کار نیامده‌اند، بلکه براساس رابطه و بدون شایستگی لازم مدیر شده‌اند. به همین‌دلیل آن‌ها که می‌دانند خودشان نیز به همین شیوه بر سر کار آمده‌اند چگونه می‌خواهند کیفیت و میزان کار کارمندان را بررسی و نظارت کنند؟!

دکتر امان‌الله قرایی مقدم، جامعه‌شناس و استاد دانشگاه در این‌باره می‌گوید: این ویژگی‌ کشورهای جهان سوم و بروکراسی ضعیف آن‌هاست. ایرانیان در کار روحیه‌ای افسانه‌ای دارند، آن‌ها بیشتر وقت خود را به چای خوردن و گپ‌زدن می‌گذرانند.

به گزارش پاراف به نقل از فرارو، وی افزود : ماکس وبر در تئوری بروکراسی از انتخاب کار بر اساس علاقه، قانون و تخصص سخن گفته است. از نظر وی انتخاب‌های شغلی باید غیرشخصی و بدون رابطه باشند. این در حالی است که اشتغال در ایران غیرتخصصی است. در حوزه اشتغال کشور ما نظارت ضعیف است. کارمندان از نظر درآمد خود را با دیگر مشاغل مقایسه می‌کنند. اتاق‌اتاق بودن بسیاری از فضاهای کاری در ایران در کنترل کارمندان ضعف ایجاد کرده است. همچنین تعهد کاری در میان شاغلین ما در کشور وجود ندارد. همه این‌ها سبب شده‌ تا ساعت کاری در کشور ما تقلیل پیدا کند به دو الی سه ساعتی که آن‌هم می‌تواند غیرمفید باشد.

قرایی‌مقدم اظهار کرد: سیستم کاری در کشور ما ارگانیک نیست. در حوزه اشتغال ما همبستگی مکانیکی حاکم است و نه همبستگی ارگانیکی و به گفته دورکیم در همبستگی مکانیکی افراد بدون علاقه کارشان را انجام می‌دهند و اهمیت کارشان را نمی‌دانند و هدفشان انجام یک‌کار، درآمد وموارد دیگراست. این در حالی است که افرادی که در یک همبستگی ارگانیکی در حال کار هستند به کار و نقش‌اشان در نظام اجتماعی واقف‌اند. به طور کلی این دست از مشکلات اشتغال، از معایب بروکراسی در جهان سوم و به‌خصوص ایران است.

این وضعیت کاری در ایران، به زمان حال ارتباطی ندارد. در گذشته نیز وضعیت به همین منوال بوده و از پیش از انقلاب تا کنون ضعف در حوزه اشتغال در کشور ما وجود داشته است. بنابراین تازمانی که در کشور ما نظارت تقویت نشود و افراد براساس تخصصشان به مشاغل گمارده نشوند وضعیت اشتغال به همین‌شکل باقی خواهد ماند و بنابر نظر تایلر، باید هرکس به اندازه کاری که انجام می‌دهد، مزد دریافت کند.