کارمندی در کلام حدیث

کارمندی در کلام حدیث

پاراف کارمندی در کلام حدیث : روز چهارم شهریور، روز” کارمند” نام گرفته است. روز کارمند، تجلیل از انسان های شایسته ای است که همتشان، گشایش گره های زندگی انسان ها، رفع مشکلات و ایجاد آرامش در جامعه است. روز کارمند بیشتر از آنچه جنبه مناسبتی و شعاری داشته باشد، فرصتی است تا به مشکلات این قشر زحمت کش جامعه بیشتر رسیدگی شود. هفته دولت و روز کارمند بهانه ای است تا در این روز از تلاش های صادقانه شما کارکنان و کارمندان دولت تقدیر شود.

هر آن کس که خدمت جانان به جانکرد/ به گیتی نام خود را جاودان کرد

کارمندی در کلام حدیث

إنَّ اللّه‏َ یُحِبُّ إذا عَمِلَ أحدُ کُم عَمَلاً أن یُتقِنَهُ ؛

پیامبر ص

خداوند دوست دارد که هرگاه یکى از شما کارى انجام مى‏دهد آن را استوار و درست به سامان رساند .

کنزالعمّال ، ح ۹۱۲۸

إنَّ اللّه‏َ تعالیى یُحِبُّ مِنَ العامِلِ إذا عَمِلَ أن یُحسِنَ ؛ ‏

پیامبر ص

خداى تعالیى دوست دارد وقتى کسى کارى مى‏کند آن را به خوبى انجام دهد .

میزان الحکمه ، ح ۱۴۳۷۱

مَنْ عَمِلَ عَلى غَیرِ عِلمٍ ، ما یُفسِدُ أکثَرُ مِمّا یُصلِحُ ؛

پیامبر ص

هر کس کارى را بدون شناخت انجام دهد ، تباه‏کارىِ او بیشتر است از آنچه سامان مى دهد .

تحف العقول ، ص ۴۷

یا کُمَیلُ ما مِن حَرَکَهٍ إلاّ و أنتَ مُحتاجٌ فیها إلى مَعرِفَهٍ ؛ ‏

امام على ع

اى کمیل! هیچ کارى نیست مگر این‏که تو در آن نیازمند شناخت هستى .

همان ، ص ۱۷۱

قُلِ الحَقَّ و لاتأخُذکَ فِی اللّه‏ِ لَومَهُ لائمٍ ؛ ‏

پیامبر ص

حق را بگو و در راه خدا از ملامت هیچ ملامت‏گرى نهراس .

کنزالعمّال ، ح ۴۳۵۵۵

ألزِمِ الحَقَّ مَن لَزِمَهُ مِن القَریبِ و البَعیدِ و کُن فی ذلِکَ صابِرا مُحتَسِبا واقِعا ذلِکَ مِن قَرابَتِکَ و خاصَّتِکَ حَیثُ وَقَعَ ؛

امام على ع

حق را ، از آنِ هر که بود ، نزدیک یا دور ، بر عهده گیر ؛ در این راه شکیبا باش و آن را به حساب خداوند بگذار ، هر چند این رفتار با نزدیکان و خویشاوندانت باشد .

نهج البلاغه ، نامه ۵۳

مَن قضى لأخیهِ المُؤمِنِ حاجَهً کانَ کَمَن عَبَدَاللّه‏َ دَهرَهُ ؛ ‏

پیامبر ص

کسى که حاجت برادر مؤمن خود را برآورده سازد ، مانند کسى است که عمر خود را به عبادت گذرانده باشد .

الأمالى ، طوسى ، ص ۴۸۱

أنصِفوا النّاسَ مِن أنفُسِکُم وَاصْبِرُوا لِحَوائجِهِم . . . ولاتُحشِّمُوا أحَدا عَن حاجَتِهِ ولاتَحبِسُوهُ عَن طَلِبَتِهِ ؛ ‏

امام على ع

داد مردم را از خود بستانید و در برآوردن نیازهایشان شکیبا باشید . . . کسى را براى نیازش شرمگین نسازید و از خواسته‏اش باز مدارید .

نهج البلاغه ، نامه ۵۱

فَاخفِضْ لَهُ جَناحَکَ وألِنْ لَهُم جانِبَکَ وَ ابسُطْ لَهُم وَجَهَکَ و آسِ بَینَهُم فِی اللَّحظَهِ والنَّظرَهِ ؛ ‏

امام على ع

بال‏هاى محبت خود را بر آنان بگستر ، و با آنان نرم‏خو و گشاده رو باش و مساوات را در توجّه و نگاه مراعات کن .

نهج البلاغه ، نامه ۲۷