سخنی با متقاضیان آزمون استخدامی دولتی

پاراف سخنی با متقاضیان آزمون استخدامی دولتی : حجم بسیار زیادی از فارغ التحصیلان بیکار دانشگاهها چشم آزمون های استخدامی دولت دوخته اند.

به همین دلیل است که دولت هر بار می خواهد آزمونی استخدامی را برگزار کند، معمولا با حواشی بسیار زیادی روبرو می شود. حجم بسیار بالای فارغ التحصیلان بیکار دانشگاهی در کنار عدم علاقه آنها به کارآفرینی به دلیل عدم حمایت دولت نیز مزید بر علت شده است.

اگر کمی آینده نگری می کردیم و رشته بهتری که بازار کار بهتری دارد را انتخاب می کردیم، اگر مدرک و مدارج بالاتر را ملاک همه چیز قرار نمی دادیم، اگر لااقل نصف مدتی را که در دانشگاه صرف کرده بودیم، صرف آموختن یک فن و تجربه کرده بودیم آیا با چنین حجم وسیعی از متقاضی استخدام دولتی روبرو می بودیم؟

آیا حالا که استخدام دولتی قطره چکانی و آن هم تخصصی محور شده است، جایگزینی برای کار دیگر و شغل دیگر نداشتیم!؟

دولت که هم اکنون با تورم شدید و فاجعه بار نیروی انسانی مواجه است، چگونه در این حالت باید به این حجم از تقاضای ورود به دولت پاسخ دهد!؟

البته وضعیت اقتصادی مملکت و اشتباهات دولتها در تصمیم گیری های خود در به وجود آمدن شرایط امروز نقشی غیر قابل انکار دارد.

اما آیا استخدام چند هزار نفر توسط دولت در مقابل حجم بسیار زیاد جوانان بیکار، آنقدر حیاتی است که به خبر اول این روز های کشور تبدیل شود!؟ آیا ورود به دولت و دریافت حقوق بخور و نمیر کارمندی اینقدر جذاب و دندانگیر شده است؟

چرا سقف امید و آرزوی ما جوانان و فارغ التحصیلان دانشگاهی آنقدر کوتاه شده است که مثلا برای یک آزمون استخدامی که نهایتا ۳۰۰۰ نفر قبولی دارد بیش از ۲۰۰ هزار نفر شرکت می کند؟

پس کار آفرینی و ساختن و به حرکت در آوردن ریل و چرخ های این مملکت به دست چه کسی رقم بخورد؟

قبل از اینکه بیکاری خود را به زمین و زمان نسبت دهیم، این سئوال را خود بپرسیم که برای مملکت مان ، برای آبادانی اش، برای سربلندی اش چه کرده ایم؟ چه می خواهیم بکنیم؟

در خلوت خود جوابی برای این سئوال بیابیم و برای پاسخش طرحی نو در اندازیم. همه کار آفرین ها این سئوال را از خود پرسیدند و اکنون باری از دوش این ممکلت برداشته اند.

باری که خار چشم دشمنان است.